Er zijn dingen die ik niet deel. Dingen die ik angstvallig voor mezelf houd, omdat het delen ervan zoveel onzekerheid, twijfel en angst oproept dat je er niet aan kan of mag tornen. Dingen die uitsluitend bedoeld zijn voor de oren van mijn traumatherapeute; niet omdat de impact van het delen bij haar minder is, maar omdat ik al enkele jaren besloten heb dat ik wil helen, en daarom dus moet delen. Helen is delen. En dat gaat met moeite. Niet elk trauma is gewelddadig. Niet elk

Zij zei laatst dat mijn schuldgevoel verpakte liefde is Gewikkeld in papier met harten en sterren zoals bij jaardagen en kerstvieringen En terwijl ik achterstevoren de meest onmogelijke woorden spel dringt dat houden van zich aan me op als een dronken man in een kroeg die andere intenties heeft dan ik Ik tik en stap en spel en struikel roep af en toe "GEEL" wanneer dat moet volg het lampje door het duister terwijl mijn keel zich samenknijpt met ongegrond verlangen Op weg naar

Ik twijfel over het publiceren van deze blogpost. Hij staat al een aantal dagen in mijn lijst van concepten. Van de bassist kreeg ik een soortgelijk, hoopvol verhaal. Misschien zijn er meer van die verhalen? Heb je die een? Bericht me dan. Mijn beste vriend zei laatst dat als hij iets van mij geleerd heeft, het is dat je met diagnoses kan leren leven. Ik heb diagnoses altijd gezien als uitdagingen. Mankementen die je, als je een beetje pech hebt, gegeven worden bij je geboort

Gisterenochtend ontving ik via LinkedIn een bericht van een vrouw uit mijn geboorteplaats. Ze schreef me dat ze zich weer eens had afgevraagd hoe het met me ging. Ik had geen flauw idee wie ze was. Ik googlede haar, scrolde door haar foto's op facebook. Ze had ongeveer dezelfde leeftijd als ik, en ze woonde, inderdaad, nog in Noord-Brabant. Verder bleef elke vorm van herkenning uit. 's Middags had ik het erover met een vriendin, en besloot ik haar terug te schrijven. Ik zei d

Namens een kennis bied ik aan: Één kluts, zgan nauwelijks gebruikt goed voor helderheid van geest en een stabiel humeur Zelf heb ik nog in de aanbieding: Verschillende gebroken klompen in erbarmelijke staat wegens verandering van interieur Voor beide geldt: Indien interesse doe een leuk bod alleen verzenden want ik heb geen zin in idioten aan de deur

Vorige week was ik op bezoek bij mijn lievelingstante. En hoewel de concurrentie voor die titel niet heel groot is, ze heeft die benaming meer dan verdiend. Ik ben nooit goed geweest in afscheid nemen. Nadat ze zich met veel moeite uit bed had gehesen om nog een peukie met me te roken in de tuin van haar nieuwe huis, zeiden we bij het weggaan "tot de volgende keer". Die volgende keer kwam niet en we gaan nooit meer naar Parijs. Ik moest dit gedicht die dag zo'n 4 x voorlezen.

"Dat duurt echt kankerlang!" schalde ze door de slapende Blekerstraat beamend wat haar beste vriendin zojuist gesteld had: als je nieuwe vriendje op vakantie is duren 14 hele dagen blijkbaar ziekmakend eindeloos Ik denk meteen aan mijn tante aan haar agressieve uitzaaiingen haar morfinepleisters en haar teringsterke wil nog even door te gaan Erg kankerlang zal zij niet meer in leven blijven en zal zij zich voegen bij haar wijlen man Gelukkig wordt er in de veel te late nachte

Bij ons thuis heerst de filosofie: kleine hapjes en kleine stapjes. Dat laatste spreekt waarschijnlijk voor zich. Dat eerste slaat op mijn drang mijn lief soms te bijten, wanneer mijn gevoel voor hem zo groot is dat ik hem op wil eten of pijn wil doen. Wanneer een gevoel van affectie te groot is, is opeten of pijn doen een logisch gevolg. Althans, dat vind ik. Hij zegt dan, terwijl ik, iets te hard bijtend, op zijn oor knabbel; "kleine hapjes." De kleine stapjes zijn voor vel

In de kroeg gebeurt het waar ik bakjes pasta ruil tegen glazen rode wijn Aan de bar heeft de lieve elektricien die naar eigen zeggen een moeilijke onderlaag heeft het over de tattoo artiest waarvan een vriend weet te vertellen dat hij ook graffiti spuiter is en dat hij onlangs verhuisde van de stad naar Appingedam want alleen dáár vind je ze nog: lege muren en lege lijven Tegen tweeën zeg ik tegen de barvrouw na een gesprek over vriendschap en moeilijke klandizie dat ze no